Brielle, Michiel de Ruyter en Queenborough

week 26 - 2017

Zaterdag  17 juni  jl. waren wethouder Dick Verbeek en ik namens het College van B&W in Queenborough, Engeland, op uitnodiging van onze voormalige stedenbandpartner. Aanleiding voor de uitnodiging was dat het dit jaar 50 jaar geleden is dat de stedenband tussen Queenborough en Brielle is ontstaan.  Een andere goede reden voor de uitnodiging was de behoefte om de banden met Nederland aan te halen, vanuit het oogpunt van toeristische promotie en stimulering. De Engelsen hadden wel een hele bijzondere aanleiding gevonden om een groot toeristisch evenement omheen te organiseren.

Het is deze maand namelijk precies 350 jaar geleden dat de Nederlandse vloot, vertrekkend uit Hellevoetsluis en na waarschijnlijk ter kerke te zijn gegaan in Brielle, onder leiding van Michiel de Ruyter de befaamde tocht naar Chatham ondernam. U weet het uit de schoolboekjes, de Engelse vloot werd volledig verrast en vernietigd. Het paradeschip van de Engelse vijand werd buitgemaakt en meegenomen.  Een deel van de buit, waaronder de spiegel van het Engelse vlaggenschip, is nog steeds in het Rijksmuseum in Amsterdam te bewonderen.

Je zou zeggen dat een grote nederlaag niet iets is om een groot feest over te organiseren. Maar dan kennen we de Engelsen nog niet goed. De gemeenten die aan de rivier de Medway liggen, hebben deze nederlaag aangegrepen om er een groots herdenkingsfestijn om heen te organiseren. Uiteraard in de hoop zoveel mogelijk toeristen naar hun binnensteden te trekken. In Queenborough hing het hele stadje vol met Nederlandse vlaggen. En het festijn trok inderdaad flink veel bezoekers. In het grootste plaatselijke café The Flying Dutchman was het de hele zaterdag bijzonder druk.

Eind 1967, begin 1968 heeft de gemeenteraad van Brielle het besluit genomen om de banden met dit kleine Engelse stad aan te gaan. In de Guildhall – dat nog steeds fungeert als de vergaderzaal van de Queenborough Town Council – hangt nog steeds een indrukwekkende oorkonde, met lakzegel en al, waarin dat besluit van de Brielse gemeenteraad werd vastgelegd. Met aan weerskanten foto’s van onze de koninklijke paren Juliana en Bernhard en Beatrix en Claus. Ook in het museum dat in het zelfde gebouw was gevestigd, waren verschillende herinneringen aan de stedenband tussen de beide steden te zien. Het was duidelijk dat de Engelsen trots zijn op de banden die zij de afgelopen halve eeuw met Brielle hebben gehad.

Voor Dick en mij en onze Engelse gastheren was het een zaterdag om af te zien. Het was liefst 30 graden. Strak in het pak met stropdas, mijn Engelse collega zelfs met mantel en grote ambtsketen om, werden we van het ene officiële moment naar het andere geloodst. Na de officiële ontvangst in de Guildhall kregen we een rondleiding door de hoofdstraat. Onder veel belangstelling werd in een park de  Nederlandse vlag gestreken en aan mij overhandigd. Er was een vlootschouw met o.a. een schip met  Nederlandse kapers, die qua uitrusting en wapengekletter  op onze 1 April niet zouden misstaan. En we beklommen de toren van het fraaie kerkje. Toen het 16.00 uur was besloten we om de rest van de dag maar informeel gekleed verder te gaan. Het zweet liep toen letterlijk in onze schoenen.

Maar interessant was  het zeker. De stedenband tussen Brielle en Queenborough is in 2003 met wederzijdse instemming ter ziele gegaan. Bijna 40 jaar stedenband is in onze voormalige zusterstad echter nog steeds zichtbaar. Er is een Brielle Street, zoals er bij een Queenborough straat bestaat. Ondanks dat er al enige tijd geen contacten meer waren geweest, zijn we zeer vriendelijk ontvangen. Er was grote interesse in hoe het in Brielle allemaal gaat. En zonder dat het meteen weer tot een formele stedenband hoeft te leiden spraken de gastheren de wens uit om de contacten de komende jaren weer wat intensiever aan te halen. En in eigen land meer promotie maken over en voor elkaar kan voor het toerisme aan beide kanten van het Kanaal alleen maar goed zijn. In het najaar komen er enkele gemeentebestuurders naar Brielle om te zien hoe het er hier uit ziet. We betrekken daar ook Hellevoetsluis bij. Hopelijk leidt het ertoe dat we in de komende jaren meer Engelse toeristen deze kant uit kunnen krijgen. Van die Brexit trekken we ons dan maar even niets aan.