Voor een pleegouder is elke kleine stap een kadootje

Interview pleegmoeder Astrid.
 

Astrid is 42 jaar, woonachtig in Hellevoetsluis en moeder van vijf kinderen. Drie kinderen zijn van Astrid zelf en daarnaast is ze pleegmoeder van een tweeling van 8 jaar. We gaan met haar in gesprek om eens wat meer te weten te komen over pleegzorg, waarom Astrid hiervoor gekozen heeft en wat het zo mooi maakt.
 

Astrid vertelt: "Zo'n 2,5 jaar geleden is een tweeling bij ons komen wonen. We kenden de kindjes al en omdat plaatsing binnen het netwerk belangrijk is, koos ik ervoor om ze op te vangen. Hoe dichter kinderen in het netwerk geplaatst worden, hoe beter dit namelijk voor ze is." 

Wanneer we vragen hoe zoiets dan gaat, vertelt Astrid:

"In iedere situatie wordt eerst een netwerkscreening gedaan, om te kunnen bepalen welk gezin het meest geschikt is voor een pleegkindje. De voorkeur gaat dus uit naar een plaatsing binnen het netwerk of zo dichtbij mogelijk. Een plaatsing nóg dichterbij kon in dit geval niet. Mijn kinderen vonden het eerst ook heel vanzelfsprekend dat de tweeling bij ons kwamen wonen. Hier zijn ze wel van teruggekomen, want ineens een tweeling met gedragsproblemen erbij … dat was best een ding. Ze hebben best momenten gehad dat ze zich afvroegen: wat gebeurt hier? Zo moesten ze kamers delen en hebben ze de gedragsproblemen van de tweeling als heel heftig ervaren. Het was dus echt even wennen, maar na 1,5 jaar waren ze gewend aan de regels en grenzen en zijn we echt een gezin geworden."

Op de vraag hoe zij de komst van de tweeling zelf ervaart, is Astrid duidelijk:

"We hebben nog steeds ups en downs, maar het gaat nu goed. We hebben wel moeten werken aan het leggen van de basis, want die was natuurlijk niet zo stabiel. De kinderen zijn niet voor niets uit huis geplaatst. En een basis aanleren als ze al 5 jaar zijn is een heel ander verhaal dan de dingen die je kinderen in de eerste vijf jaar leert."

Het gaat dus steeds beter?

"Ja, mijn kinderen zijn er alle drie echt blij mee.

Je kinderen geef je natuurlijk ook wel iets mee als je hier als ouder voor kiest, toch?

"Ja absoluut. Ik leer mijn kinderen hiermee dat iedereen mag zijn zoals hij of zij is. Daarnaast leren ze dat je rekening moet houden met elkaar maar ook dat je je eigen ruimte mag hebben en dat je grenzen aan mag geven. Het vraagt, van zowel mijn kinderen als van mijzelf, veel flexibiliteit. Want naast dat ik ze leer zichzelf te mogen zijn, moet ik ook structuur en grenzen bieden. En dat loopt nu heel lekker, maar daar hebben we wel een poosje over gedaan.  

Je laat ze dus zichzelf zijn en probeert tegelijkertijd, bij gedragsproblemen, het gedrag te veranderen en te sturen?

"Ja inderdaad. Ik heb allereerst de familie ingelicht over de gedragsproblemen. De helft van mijn familie heeft ook pleegkinderen. Zij weten dus dat je geen verwachtingen moet hebben van een pleegkind. Dus bij elke verjaardag of bij elk feestje informeerde ik mijn familie dat ik de tweeling mee nam en vroeg ik of iedereen ze met rust wilde laten. En dat ging eigenlijk heel goed. Uiteraard gold deze flexibiliteit niet voor alles. Als ik merkte dat éen van de tweeling een ander kind sloeg of schopte, maakte het mij niet uit hoeveel mensen erbij waren, maar dan gaf ik de grens aan." 

Op de vraag hoe ze zichzelf het beste zou omschrijven en wat ze als haar sterkste karaktereigenschap ziet, vertelt Astrid:

"Structuur bieden, daar ben ik heel goed in! Daarnaast ben ik heel energiek en vrolijk. Ik kan ook goed zelf reflecteren en ben niet bang om om hulp of feedback te vragen. En zorgzaam en positief. Alleen, ik ben niet zó zorgzaam als de standaard moeder. Uiteraard ben ik heel zorgzaam, maar aankleden en tandenpoetsen doen ze lekker zelf. Daarin probeer ik met ze te levelen. Want je bent geneigd om met je hele hart te zeggen 'Kom maar hier …'. Maar een betere benadering is; het signaal geven dat je er wel altijd bent, maar kinderen ook voor een groot deel vrij laten. Vooral bij kinderen die gekwetst zijn door volwassenen. Die kunnen soms bepaalde dingen doen of zeggen uit pure angst om bijvoorbeeld houvast of veiligheid kwijt te raken. Ik kan daar goed doorheen kijken en ik begrijp vaak wat ze éigenlijk bedoelen te zeggen. Zelf hebben ze daar natuurlijk geen woorden voor."

Wat waren de reacties binnen je sociale kringen, toen men hoorde dat je koos voor de zorg voor pleegkinderen?

"In de eerste instantie had mijn directe omgeving twijfels. Met name omdat ze zich zorgen maakten over de impact op ons gezin. Daardoor hadden ze vraagtekens over wat ik op mijn hals haalde. Maar ik stond er zelf heel erg achter en toen ik mijn besluit eenmaal genomen had, zijn ze achter me gaan staan. Ze hebben mijn keuze volledig geaccepteerd en me daarna ook echt gesteund."

Welke rol hebben de gemeente of andere instanties gespeeld en spelen zij momenteel nog een rol?

"Pleegzorg regelt alles, de gemeente speelt hierin geen enkele rol. Ik was op de hoogte van de situatie bij de tweeling thuis. Ik heb contact gehad met Jeugdzorg, zij hebben vervolgens de voorscreening gedaan en daarna neemt pleegzorg het over. Zij hebben een inschatting gemaakt of ik als persoon en mijn thuissituatie geschikt was voor pleegzorg. En na twee jaar heb ik nog steeds contact met mijn pleegzorgbegeleider. Zij is mijn vertrouwenspersoon en met haar bespreek ik al mijn vragen en zorgen. Wij kunnen samen echt sparren over een bepaalde situatie en dat is heel fijn. Want de verantwoording in je eentje dragen zou natuurlijk loodzwaar zijn."

Op de vraag of ze nog een advies heeft voor mensen die erover denken om pleegouder te worden, komt Astrid met een prachtig voorbeeld wat alles perfect samenvat:

"Pleegzorg en pleegouder zijn heeft ups en downs, wees je daarvan bewust. Na regen komt altijd weer zonneschijn, lastige situaties moet je met elkaar kunnen overwinnen. Het kan zo zijn dat je met kinderen te maken krijgt die niet 'normaal' ontwikkeld zijn. En dat is soms best pittig. Eén van de tweeling kon bijvoorbeeld aan het begin geen enkel fysiek contact verdragen. De eerste keer dat hij uit zichzelf naar mij toe kwam voor een knuffel vergeet je nooit meer. Ik word er nog steeds emotioneel van. Als je die kleine stapjes van vooruitgang herkent, dan krijg je zulke mooie kadootjes. Je moet ze alleen wel kunnen zien…"

Pleegouders zijn bijzonder nodig

Ook in gemeente Brielle zijn ongeveer 7 pleeggezinnen die net als Astrid zorgen voor een kind van een ander. Voor korte tijd of tot het kind volwassen is. Wilt u meer weten over pleegzorg en wat het betekent om pleegouder te zijn? Ga dan naar www.enver.nl/pleegzorg of vraag een informatiepakket aan via pleegzorg@enver.nl.

In verband met de privacy is Astrid een gefingeerde naam.