Nieuwe Nederlanders

week 39 - 2017

Deze week mocht ik weer een inwoner van onze gemeente naturaliseren. Het ging in dit geval om een inwoonster van Zwartewaal die de Nederlandse nationaliteit verwierf. Ze is afkomstig uit Brazilië maar woont al vanaf 2003 – het moment waarop ze besloot te gaan studeren in Amsterdam – in ons land. Samen met haar Nederlandse man en twee jonge kinderen woont ze de laatste jaren gelukkig en wel in een door hun zelf verbouwd boerderijtje in ons voormalige vissersdorp. De naturalisatie betekent een mooi moment in haar leven en een mooie bevestiging van haar keuze indertijd voor ons land. Het was dus een feestelijke aangelegenheid.

Van een naturalisatie word ik zelf ook altijd een beetje blij. Het is leuk om mensen op zo’n bijzonder moment mee te maken. Het is ook boeiend om naar hun levensgeschiedenis te luisteren. Want iedereen die kiest voor het Nederlanderschap heeft weer een andere achtergrond of motief. Soms is het de liefde die iemand naar Nederland heeft gebracht. Soms is het een studie, of een baan. Maar ook mensen die ooit moesten vluchten voor oorlog, onveiligheid of discriminatie kiezen er soms voor om Nederlander te worden. Dit jaar heb ik ook al een aantal mensen met de Britse nationaliteit zien langskomen om genaturaliseerd te worden. Ze voelden zich niet meer helemaal zeker over hun rechten in Europa als de Brexit eenmaal een feit is.

Natuurlijk gaat een naturalisatie niet vanzelf. Je moet aan flink wat eisen voldoen om er voor in aanmerking te komen. Zo moet je als niet-Nederlander van buiten de EU-landen minimaal vijf jaar in ons land verbleven hebben of drie jaar als je met een Nederlander duurzaam samenwoont of getrouwd bent. Bovendien moet je het inburgeringsexamen hebben behaald of aantoonbaar het Nederlands in woord en geschrift in voldoende mate beheersen. En men moet de eigen nationaliteit inleveren, hoewel dat voor sommige buitenlanders door het land van herkomst onmogelijk wordt gemaakt. Het sluitstuk is het afleggen van de eed of verklaring en belofte van verbondenheid met Nederland. Daarvoor komt men dan naar mij toe. Ik kan dan ook uit eigen ervaring zeggen dat iedereen die zich laat naturaliseren al behoorlijk goed is ingeburgerd en zich uitstekend staande weet te houden in ons land.

Er zijn geruchten dat het nieuwe Kabinet overweegt om de periode waarna men het Nederlanderschap kan aanvragen te verlengen van vijf naar zeven jaar. Ik zou dit zeer onverstandig vinden en ook betreuren. Het komt waarschijnlijk voort uit de maatschappelijke reuring die rond nieuwkomers en vluchtelingen is ontstaan, anders kan ik het niet verklaren. De vreemdelingenangst heeft immers helaas ook in Nederland weer behoorlijk voet aan de grond gekregen. Alles wat buitenlands is lijkt wel verdacht. Ik denk dat het niet uitmaakt welk geloof je hebt of waar je vandaan komt. Ieder mens wil hetzelfde, namelijk een veilige leefomgeving, een baan, een huis, een gezin en vrienden om zich heen.

Ik geloof daarom dat het toegeven aan die vreemdelingenangst niet terecht is. Want is het kiezen voor het Nederlanderschap niet het ultieme bewijs dat de betrokkenen volledig mee willen doen aan onze samenleving? En er volledig bij willen horen? We hebben als samenleving er veel belang bij dat immigranten ervoor kiezen om in ons land te blijven wonen. Vanwege de demografische samenstelling van onze bevolking zullen we binnen enkele jaren te maken krijgen met krapte op de arbeidsmarkt. Nu al weten we niet waar we voldoende mensen voor de zorg vandaan moeten halen.

Alle reden dus om trots en blij te zijn als buitenlanders kiezen voor het Nederlanderschap en mee willen werken aan het welvarend houden van ons prachtige land.