Kleur bekennen

week 24 - 2020

Door alle discussies over het wel of niet goed handelen van de burgemeester van Amsterdam, dreigde de aanleiding voor de demonstratie op Tweede Pinksterdag even weg te glijden. Dat is gelukkig voorkomen omdat afgelopen week overal in Nederland gedemonstreerd is tegen racisme. Indrukwekkende demonstraties die niet gewelddadig waren en niet op rellen zijn uitgelopen. Ironisch genoeg leidde de enige demonstratie die voortijdig werd ontbonden, die in Rotterdam, wel tot wat opstootjes.

Het thema van institutioneel of alledaags racisme in onze westerse samenlevingen is met die demonstraties weer scherp op de agenda gezet. Terecht, omdat een groot deel van onze bevolking nog steeds aan blikvernauwing en zelfgenoegzaamheid lijdt als het om discriminatie en ongelijke behandeling van gekleurde mede-inwoners gaat. Dat zijn in de meeste gevallen Nederlanders als u en ik, in Nederland geboren of genaturaliseerd of in ons land komen wonen. Opgenomen als repatriant of als vluchteling voor oorlogsgeweld en onderdrukking. Of voor de liefde hier gekomen of om te werken en zijn of haar talenten maximaal te ontplooien. Ondanks hun Nederlanderschap hebben velen nog steeds het gevoel tweederangsburgers te zijn. Omdat ze niet op hun karakter of bijdrage aan onze samenleving beoordeeld worden, maar op hun afkomst, de kleur van hun huid, hun achternaam of woonadres. De voorbeelden op de arbeidsmarkt, bij schooladviezen, bij overheidsinstellingen als de Belastingdienst en de politie zijn door diverse onderzoeken bevestigd. Het is daarom goed dat tegen dit onrecht wordt opgekomen. Want het is niet alleen onrechtvaardig maar ook onrechtmatig en in flagrante tegenspraak met artikel 1 van onze Grondwet. Dat zegt dat iedereen in dit land gelijk moet worden behandeld, ongeacht religie, geslacht, ras, seksuele geaardheid of politieke voorkeur.

Het is daarom hoog nodig dat we in dit land dit thema oppakken en racisme en discriminatie structureel uitbannen. Het is een proces van lange adem. Een goed begin was dat minister-president Rutte erkende dat er ‘systemisch racisme’ is dat moet veranderen. En hoewel hij dat weer tegensprak, zal de overheid hierbij het voortouw moeten nemen en zal de politiek zich moeten uitspreken. Maatschappelijk moeten we dit breed oppakken, te beginnen bij ons zelf en de mensen in onze omgeving. Hoe kunnen we mensen gewoon als individuen beschouwen, zonder vooroordelen of voorbehoud? Of ze donker getint zijn of niet, uit een achterstandswijk komen of niet, rijke gestudeerde ouders hebben of niet, in God geloven of niet. Het mag niet uitmaken. Het wordt tijd om kleur te bekennen!