Hulde aan onze hulpverleners

week 39 - 2018

De afgelopen weken heb ik weer verschillende hulpverleners aan het werk gezien.  Politieagenten en leden van SUS-teams tijdens een vechtpartij in de horecanacht. Politie, boa’s, brandweermannen en ambulancepersoneel bij het nare ongeval  bij de kerk. Onze gemeentelijke boa’s die helpen bemiddelen bij een burenruzie en bij een reanimatie helpen. Je ziet ze allemaal zeer professioneel opereren, met bijzonder veel betrokkenheid. Bij uitstek in situaties die ze niet zelf hebben opgezocht en soms niet  eens konden bedenken, totdat ze er zelf midden in zaten. Ze doen met grote toewijding hun werk, pas later nemen ze tijd om de ervaringen te verwerken en het gebeuren een eigen plekje in het hoofd te geven.

Ik heb enorm veel respect en bewondering voor onze hulpverleners. De flexibiliteit die ze op moeten brengen, de inzet en daadkracht die van ze verwacht wordt, de improvisatie die gevergd is en de toegewijde zorg die ze aan slachtoffers geven. Het gebeurt vrijwel altijd onder grote werkdruk. Ik kan me dan ook bijna niet voorstellen dat niet iedereen trots is op deze mensen, want ze zijn er immers voor ons allemaal. Als het nodig is, staan ze er. Ook voor u en voor mij. Wie zou nou niet dankbaar en trots zijn op deze mensen?

Helaas blijkt uit rapportages dat hulpverleners steeds vaker hele andere reacties van mensen krijgen. Ze worden gehinderd bij hun werkuitoefening, krijgen scheldpartijen over zich heen of worden belaagd met stenen of vuurwerk of soms zelfs aangevallen. Kijk ook naar de bagger die op de sociale media soms over hen heen gestort wordt. Het is ongelooflijk, maar steeds vaker een feit. Het is dan ook niet verwonderlijk dat menig hulpverlener er op een gegeven moment genoeg van heeft. Want op zo’n moment vraag je je af waar je mee bezig bent! Waarom jij zo gek bent om je leven te wagen terwijl je stank voor dank krijgt? Gelukkig voor ons allemaal, zijn die gevoelens de volgende dag weer zo goed als vergeten en gaat men weer gewoon verder met hulp te bieden.

Waar die agressie tegen hulpverleners vandaan komt, Joost mag het weten. Er speelt meer dan dronkenschap of drugs. Bandeloosheid, vernielzucht en een volkomen gebrek aan besef over goed of kwaad lijken eerder aan de orde te zijn. Fatsoenlijk gedrag  is helaas niet meer vanzelfsprekend bij een deel van onze inwoners. Het is niet alleen een deel van de jeugd dat geen normbesef meer heeft. Ook een aantal ouders en ouderen lijken op dit punt de weg kwijt. Voorbeelden: de politie die op verzoek van een Connexxion-chauffeur de laatste bus van horecagangers van Hellevoetsluis naar Brielle langs de kant zet vanwege de rotzooi die ze in de bus trappen, alle jongeren die al behoorlijk wat hebben gedronken de bus uithaalt, de ouders belt om ze op te komen halen, waarna de ouders de jongeren met hun auto in Brielle afzetten. Met een opgeheven wijsvinger naar de politie!

Of onlangs het krantenbericht dat de politie mensen had bekeurd die bij een ongeval op de snelweg gestopt waren om foto’s te maken van de slachtoffers. Of helaas ook vorige week in Brielle, toen een aantal mensen zich niet weerhield om foto’s en zelfs filmpjes te maken van de ingrijpende gebeurtenis bij de kerk en die vervolgens op whats app groepen en sociale media verspreidden. Het is volstrekt respectloos naar de slachtoffers en de nabestaanden. Het is te walgelijk voor woorden! Ik schaam me ervoor als burgemeester dat dit ook in mijn gemeente gebeurt!

Het is in deze sfeer dat de hulpverleners professioneel hun werk moeten doen. En hun hoofd koel moeten houden. Er schijnt tweejaarlijks al een Nationale Hulpverlenersdag te zijn. Wat mij betreft maken we daar een jaarlijkse dag van. Onze hulpverleners verdienen dat enorme voetstuk!