Excuses

week 44 - 2018

Anderhalve week geleden kreeg ik bijzonder bezoek. Drie Brielse jongeren onder de 16 jaar schuifelden wat aarzelend mijn kamer binnen. Ze gaven mij een hand en mompelden hun naam. Op mijn aanwijzing gingen ze aan de grote overlegtafel zitten. Ook hun begeleidster van Bureau Halt schoof aan. Ik zag drie keurig geklede, goed uitziende jongeren tegenover mij zitten.

“Wat komen jullie doen?”, sprak ik tot hen terwijl ik mijn meest strenge blik opzette. Een beetje vals natuurlijk, alsof ik niet wist waarvoor ze kwamen. Deze drie jongeren kwamen bij de burgemeester om hun excuses aan te bieden. Ze waren namelijk betrapt bij het spuiten met een spuitbus op gemeentelijke eigendommen. Ze waren met een hele groep geweest in een van onze wijken. Enkele andere van de groep hadden spuitbussen bij zich gehad. Zij niet, maar zij hadden ook een spuitbus in handen gekregen en hadden meegedaan. Helaas voor hen had een buurman het allemaal gezien en op film gezet. De gewaarschuwde politie had niet veel moeite om deze drie jongeren te herkennen en mee te nemen naar het politiebureau in Spijkenisse. Ze waren er mooi bij. Op heterdaad betrapt! Terwijl het volgens hen de eerste keer was dat ze dit hadden gedaan. 

Zij zaten er bedeesd bij en het verhaal kwam er maar met moeite uit. De blikjes fris die ik klaar had laten zetten bleven onaangeroerd. Ze hadden daar duidelijk geen behoefte aan. Ze voelden zich allesbehalve op hun gemak. Het kon hen niet kort genoeg duren, las ik op hun gezichten af. De situatie was bijna komisch. Ik moest moeite doen om mijn strenge blik nog even voort te zetten. Aangemoedigd door de begeleidster boden ze vervolgens alle drie met een goed uit het hoofd geleerde zin hun excuses aan. Ze hadden ook nog een eigen brief geschreven voor de burgemeester, waarin ze ook nog eens in eigen woorden vertelden dat zij spijt hadden en in hadden gezien dat ze verkeerd hadden gehandeld. Dat je van andermans eigendommen af moet blijven en ook als het van de gemeente is dat dat niet betekent dat je het mag beschadigen. Ze hadden er alle drie veel van geleerd. Ook de ouders hadden het nog eens goed bij ze ingepeperd. De kosten van het schoonmaken worden immers doorbelast. 

Na deze lastige en confronterende stappen, kreeg het gesprek ook nog een andere wending. Ik vroeg hoe het met hen ging, op welke school ze zaten en hoe ze hun eigen toekomst zagen. Hadden ze al een idee wat ze later graag zouden willen worden? Het werd zelfs even een aardig gesprek. Want ook deze jongeren bleken eigenlijk hele aardige jongeren te zijn die in al hun onzekerheid en onder groepsdruk zich hadden laten meeslepen in verkeerd gedrag. Ze deden aan sport of hadden andere hobby’s en wilden eigenlijk alleen maar aardig gevonden worden. Ze waren het volledig met mij eens hoe stom ze waren als ze een strafblad zouden krijgen die hun later zou beletten om een mooie baan te krijgen. Voor mijn gevoel zullen deze jongeren zeker geen tweede keer in de fout zullen gaan. Iets wat de begeleidster mij later in een telefoongesprek ook bevestigde. 

De excuusbrieven zal ik nog wel even bewaren. Al denk ik dat deze jongeren vast goed terecht komen na deze kennismaking met Bureau Halt en die streng kijkende burgemeester. Ik hoop dat ik ze als vrijwilliger bij een sportvereniging of de scouting nog eens tegenkom. Of bij het jongerenwerk van Push! Ik heb na het gesprek nog een aantal minuten nodig gehad om mijn gezicht weer in een normale plooi te krijgen.